Als je mij echt zou kennen, dan zou je weten dat ik in het verleden verkleefd was met mijn pijnlichaam (nare gedachten en vervelende emoties). Ik was er niet. Het pijnlichaam had vrij spel. Ik was min of meer overgeleverd aan de grillen van het pijnlichaam, zonder dat ik daar tegenin kon gaan.
Tot op de dag dat mijn relatie uit ging. Toen gebeurde er iets bijzonders. Ik had een latrelatie; hij woonde in Amsterdam en ik woonde ergens in de middle of nowhere. Ik reed in mijn auto terug naar huis en onderweg zei iets in mij dat ik thuis alleen maar op bed hoefde te gaan liggen en alle pijn, verdriet en boosheid die ik voelde door me heen hoefde te laten stromen.
Thuisgekomen liep ik direct naar mijn slaapkamer en ging op bed liggen. Ik heb een uur gehuild, geschreeuwd en heel stil op bed gelegen. Ik was er voor alle pijn en verdriet die in mij leefden. Niets hoefde ontkend, genegeerd of begrepen te worden. De pijn wilde door mij gevoeld worden. Meer niet.
Na deze ervaring hielp ik mezelf op dezelfde manier van mijn eetstoornis af. Ik had anorexia nervosa en was bang geworden voor eten. Elke keer als ik iets at, dan greep de angst me naar de keel. Maar door die angst volledig te doorvoelen, wist ik dat ik op dezelfde manier om kon gaan met mijn eetstoornis. Telkens als ik iets had gegeten, al was het maar een appel, ging ik op de grond liggen en liet alle angst door mijn lichaam heen bewegen. Ik hoefde verder niets te doen. Het deed zichzelf. Ik voelde het pijnlichaam dat bezit van me nam en hoe het even later ook weer wegtrok en het rustig werd in mijn systeem.
Mijn Tibetaanse leraar zegt: ‘When you can see the river, you are out of the river.’ Als je de rivier kunt zien, sta je buiten de rivier. Hij bedoelt hiermee: als je niet samengevallen bent met je gedachten en emoties, kun je ze waarnemen. Ik zou zeggen: ‘waarnemen en je verder nergens mee bemoeien.’ Het pijnlichaam laat zich voelen en dat stopt vanzelf.
Onlangs had ik een prachtige sessie met een cliënt. Ook hij viel telkens samen met zijn pijnlichaam, net als ik vroeger. Maar tijdens deze sessie verschoof hij van samenvallen naar het observeren van zijn pijnlichaam. Hij ging naar huis en had een fijne avond waarbij hij voortdurend ‘uit de rivier’ was. Echter, de volgende ochtend stond hij op en had hij het gevoel dat hij terug bij af was: zijn pijnlichaam speelde op, hij voelde zich beroerd en dacht dat hij weer volkomen was samengevallen met de pijn.
Aan het einde van de dag schreef hij me een uitgebreid bericht met zijn ervaringen en hoe hij dat allemaal had geregistreerd. Omdat hij een lange rapportage kon geven van alle details – wat hij die dag had meegemaakt, gevoeld en gedacht – kon ik opmerken dat hij waarnemer was geworden en juist niet geheel was samengevallen met zijn pijnlichaam. Iets in hem was ‘uit de rivier’, kon waarnemen en de rivier zien. Toen ik dit aan hem teruggaf, beaamde hij het.
Dit is de eerste stap naar een leven vrij van het pijnlichaam: aanvankelijk lijkt alles nog hetzelfde als voorheen, maar omdat er een waarnemer is, is er een grote verandering gaande.
Bewust aanwezig zijn gedurende de dag lijkt eigenlijk op mediteren. Wat nodig is, is een observator die aanwezig is en alles ‘registreert’. Iets in jou dat waarneemt. Dit blijkt ook een grote sleutel te zijn bij mensen die samenvallen met hun emoties en hun pijnlichaam.
In mijn praktijk begeleid ik mensen om te leren ruimer te worden dan hun pijnlichaam en uiteindelijk volkomen vrij ervan te zijn. Ben je nieuwsgierig geworden naar aanleiding van dit blog? Maak een afspraak voor een kennismakingsgesprek. https://centrumvoorifs.nl/contact/
